Traffic Circulation, της Μαρίας Κεσόγλου

Μαρία Κεσόγλου

Το κείμενο που ακολουθεί έχει ως στόχο να φέρει στο φως το πλήθος των πληροφοριών που δεχόμαστε από μικρή ηλικία κι έπειτα στο σχολείο και το πανεπιστήμιο , έως και τα 40- βία 50, όπου έπειτα ακολουθεί ένας τρομακτικός εκφυλισμός της μάθησης Οι πληροφορίες κινούνται με μεγάλη ταχύτητα επιφανειακά αλλά καθόλου σε βάθος, γι αυτό και οι περισσότερες από αυτές δεν καταγράφονται στην μνήμη του ανθρώπου. Επιπλέον δεν είναι όλες χρήσιμες αλλά και από αυτές που ήδη έχουν καταγραφεί στον εγκέφαλο του ανθρώπου, πόσες είναι σωστές; Πήρα ένα απλό κείμενο και προσπάθησα να κατανοήσω κάθε λέξη. Να συνειδητοποιήσω κατά πόσο ο εγκέφαλος μπορεί να κατανοήσει κάθε λέξη...έπειτα σκέφτηκα τι είδους εικόνες σχηματίζει καθώς διαβάζει τις λέξεις. Είναι αλήθεια τόσο υπέροχα καταγεγραμμένη αυτή η γνώση, ώστε έπειτα κάποιος να μπορεί να δημιουργήσει κάτι χρήσιμο, μέσα από τον συνδυασμό των πληροφοριών;Να μπορέσει να ξεφύγει από το κατεστημένο; ... Η πραγματικότητα δική σας.

>> Το σαξόφωνο είναι πνευστό μουσικό όργανο κατασκευασμένο από ορείχαλκο [1] και ανήκει στην οικογένεια των ξύλινων πνευστών γιατί ο ήχος του παράγεται από καλάμι. Έχει στόμιο με γλωττίδα, κωνικό σωλήνα και μηχανισμό κλειδιών. Το πρώτο σαξόφωνο το κατασκεύασε από ξύλο ο ωρολογοποιός Ντεφοντενέλ (Defantenel) [2] στο Λιζιέ. [3] Ο πραγματικός δημιουργός, που έδωσε και το όνομά του στο όργανο, είναι ο Βέλγος Αντόλφ Σαξ (Adolphe Sax). Υπάρχουν επτά είδη σαξοφώνου: σοπρανίνο, σοπράνο, άλτο, τενόρο, βαρύτονο, μπάσο και κόντρα μπάσο. Το σαξόφωνο άργησε να επιβληθεί στην κλασική ορχήστρα αν και το είχαν χρησιμοποιήσει, μεταξύ άλλων, ο Ζωρζ Μπιζέ [4] στην Αρλεζιάνα [4] και ο Ζυλ Μασνέ [5] στο Βέρθερο [5] . Χρησιμοποιείται ακόμη σε στρατιωτικές μπάντες και σε ορχήστρες τζαζ, αλλά και σε άλλα είδη όπως η ρέγκε [6] και η σκα. [7] <<

-----

[1] Ο ορείχαλκος είναι κράμα χαλκού–ψευδαργύρου που χρησιμοποιείται από την ελληνιστική εποχή μέχρι τις ημέρες μας σε πάρα πολλές εφαρμογές, μεταξύ άλλων και στην κατασκευή των χάλκινων πνευστών μουσικών οργάνων (τα γνωστά «χάλκινα»).

[2] Δεν υπάρχει πληροφορία για τον ωρολογοποιό Ντεφοντενέλ (Defantenel). Μόνο σε πραγματική βιβλιοθήκη μπορεί κανείς να αναζητήσει πληροφορίες για τον ωρολογοποιό Ντεφοντενέλ.

[3] Δεν υπάρχει πληροφορία στο διαδίκτυο για την περιοχή Λιζιέ. Μόνο σε πραγματική βιβλιοθήκη μπορεί κανείς να αναζητήσει την λέξη Λιζιέ. Πόσες πληροφορίες δεν γνωρίζετε ή γνωρίζετε μονοδιάστατα;

[4] Ο Ζωρζ Μπιζέ ήταν Γάλλος συνθέτης. Το τελευταίο έργο που δημιούργησε στη σύντομη ζωή του, η Κάρμεν, είναι από τα δημοφιλέστερα και συχνότερα παριστώμενα του διεθνούς δραματολογίου.

Μετά από λαμπρές σπουδές στο Κονσερβατουάρ του Παρισιού, κέρδισε –μεταξύ άλλων βραβείων- και το πολυπόθητο Prix de Rome (1857). Ήταν ιδιαίτερα διακεκριμένος πιανίστας αλλά προτιμούσε την σύνθεση. Όταν όμως επέστρεψε ύστερα από τρία χρόνια από την Ρώμη διαπίστωσε ότι τα παρισινά λυρικά θέατρα δυσπιστούσαν προς τους νέους συνθέτες κι αναγκάστηκε να κερδίζει τα προς το ζην ενορχηστρώνοντας και μεταγράφοντας μουσική άλλων συνθετών. Δύο έργα του που ανέβηκαν τελικά στη σκηνή –Οι αλιείς μαργαριταριών και Η γλυκιά κόρη του Περθ- δεν γνώρισαν μεγάλη επιτυχία. Ευτυχέστερη ήταν η μουσική επένδυση του θεατρικού έργου του Αλφόνς Ντωντέ Η Αρλεζιάνα, που έγινε αμέσως δημοφιλής.

[5] Ο Ζυλ Μασνέ ήταν Γάλλος συνθέτης, δημοφιλέστατος για τις όπερές του στα τέλη του 19ου και στις αρχές του 20ου αιώνα. Σύντομα όμως μετά το θάνατό του, το μουσικό του στυλ δεν ήταν πλέον της μόδας και πολλές από τις όπερές του πέρασαν στη λήθη. Μόνο τα έργα του Manon και Werther παίζονταν συχνά.

[6] H ρέγκε (reggae) είναι σύγχρονο μουσικό είδος που αναπτύχθηκε με επίκεντρο τη Τζαμάικα στα τέλη της δεκαετίας του 1960. Σε σύντομο χρονικό διάστημα εξελίχθηκε σε κυρίαρχο είδος της τζαμαϊκανής μουσικής σκηνής, ενώ παράλληλα διαδόθηκε διεθνώς με αξιοσημείωτη απήχηση στη Βρετανία, στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής και στην Αφρική. Οι ρίζες της ανιχνεύονται στο παροδοσιακό είδος που ονομάζεται μέντο (mento) και χρονολογείται στα τέλη του 19ου αιώνα, καθώς και στο είδος τού σκα (ska). Το μέντο χαρακτηρίζεται ως μία κατά βάση λαϊκή και εορταστική μουσική, συνδεδεμένη με το χορό, που αναπτύχθηκε αρχικά στο περιβάλλον των αγροτικών πληθυσμών της Τζαμάικα. Η μουσική σκα, επίσης ρυθμική και χορευτική, αναπτύχθηκε στα τέλη της δεκαετίας του 1950, με χαρακτηριστικό ρυθμό 4/4, παρόμοιο με εκείνο του κλασικού rhythm and blues.

[7] Η σκα είναι μουσικό είδος που γεννήθηκε στη Τζαμάικα στα τέλη της δεκαετίας του '50-αρχές του '60. Γνώρισε μεγάλη επιτυχία τόσο στο ίδιο το νησί αλλά και στη Βρετανία, επανερχόμενη κατά καιρούς στο προσκήνιο στη διάρκεια 40 και πλέον χρόνων.

Αν η καταγραφή της γνώσης, η μετάδοση και η αποθήκευση της από τον έναν άνθρωπο στον άλλο, από την μία γενιά στην άλλη, συνιστά κάποιος είδος εμπειρίας, αυτό, σε συνδυασμό με την θεωρία της επιστήμης, την εφαρμοσμένη δηλαδή γνώση.. μας οδηγεί στο συμπέρασμα ότι σίγουρα έχουμε πολύ δρόμο. ( Σωματείο η Φιλαδέλφεια )