Θεσσαλονίκη, Δεκέμβριος 2015
Δοκίμιο για την καινοτομία.
Θέτοντας τα θεμέλια για την καινοτομία.
Πρώτος άξονας. Οι περισσότεροι άνθρωποι δυσκολεύονται να προσεγγίσουν συναισθηματικά φορτισμένες έννοιες και λέξεις. Και πολύ πιο λίγοι είναι εκείνοι που τολμάνε να αναρωτηθούν έστω και για μια φορά στην ζωή τους: “Αυτό που μου μετέφερε ο πατέρας μου, η γιαγιά μου, ο θείος, η κοινωνία, ο δάσκαλος, η θρησκεία, η πολιτική, η επιστήμη, η αυθεντία είναι σωστό ; Ή απλά πρόκειται για μια στείρα μεταβίβαση πληροφορίας από την μία γενιά στην επομένη;
Αυτή η διαδικασία, συνιστά από μόνη της ένα είδος νοημοσύνης που αν δεν αποκτήσει ο άνθρωπος, δεν είναι σε θέση να προοδεύσει πνευματικά και υλικά.
Είναι το είδος της νοημοσύνης που σου επιτρέπει με ξεκάθαρο νου, απελευθερωμένο, από δοξασίες, μύθους, προκαταλήψεις και πεπαλαιωμένες πληροφορίες να εξερευνήσεις την θέση σου μέσα στον κόσμο καθώς και την ποιότητα των πληροφοριών. Τι ακριβώς και ποιον εξυπηρετούν; Ποια η σχέση τους με το παρελθόν και ποια με το παρόν; Έχουν εξελιχθεί; Όταν καθιερώθηκαν υπό πιο ιστορικό, κοινωνικό, πολιτικό, οικονομικό και θρησκευτικό πλαίσιο βρήκαν πρόσφορο έδαφος και αναπτύχθηκαν;
Αυτά καθώς και άλλα ερωτηματικά είναι χρήσιμα στο τομέα της έρευνα και της επιστήμης, όχι γιατί θέλουμε “να την πούμε στις προηγούμενες γενιές, από αντίδραση, ή επειδή είμαστε επαναστάτες δίχως αιτία”. Εκείνοι που θέτουν τέτοιες ερωτήσεις, εργάζονται και μάλιστα πολύ. Στην επιστήμη όταν σχεδιάζεις μοντέλα αναφοράς, θέτεις παραμέτρους, βάση των οποίων διεξάγεις έρευνες, ξανά και ξανά, κι έπειτα διαμορφώνεις μοντέλα. ( Σωματείο η Φιλαδέλφεια )
Αν λοιπόν κάποιος και μόνο στο άκουσμα των ερωτήσεων, έχει πρόβλημα, τότε σίγουρα η κρίση του, και η αντίληψη του σε κάποιο βαθμό είναι περιορισμένη ή επιλεκτική για κάποιο λόγο... Επιλεκτικές προδιαγραφές δημιουργούν, περιορισμένα μοντέλα ή μοντέλα που λειτουργούν κάτω από ορισμένες συνθήκες ( δεν είναι του παρόντος να ερευνήσουμε αν αυτό είναι ωφέλιμο ή βλαβερό) . Συμπεριλαμβάνοντας ή αποκλείοντας παραμέτρους είναι σαν να μπαίνεις σε ένα τεράστιο εργαστήριο που όλα είναι πιθανά, αλλά επιλέγεις να ερευνήσεις μοναχά ορισμένες, ορισμένους συνδυασμούς αυτών. Οπότε κάπου εδώ, μπαίνει το ερώτημα, τι είναι αυτό που ζητάς, και υπό ποιον γνώμονα;
Στα μαθήματα της συγκριτικής τρομοκρατίας και αντι-τρομοκρατίας στο Πανεπιστήμιο του Leiden, όταν προσεγγίζαμε τις συναισθηματικά φορτισμένες έννοιες που προανέφερα, ότι και αν εξετάζαμε, μάθαμε να είμαστε απελευθερωμένοι από κάθε είδους προκατάληψη, και να τις αντιμετωπίζουμε περισσότερο ως εργαλεία, που διαμορφώνουν συμπεριφορές ή καλλιεργούν καταστάσεις. Έτσι ήμασταν σε θέση, όχι μόνο να δώσουμε λύσεις σε πιθανά προβλήματα, αλλά και να τις εξελίξουμε ακόμα περισσότερο. Το πιο εντυπωσιακό, αναφορικά με το θέμα, είναι ότι όταν αναφερόμαστε σε ανθρώπους, και όχι σε φυσικά μοντέλα, τότε τα πράγματα γίνονται ακόμα πιο πολύπλοκα. Οι άνθρωποι δεν είναι φτιαγμένοι από πέτρα, ξύλο ή ατσάλι. Έχουν νοημοσύνη, συναισθήματα, την επιλογή της ελευθερίας, την φαντασία και χίλια δυο άλλα υπέροχα στοιχεία με τα οποία είναι προικισμένοι, και που ποτέ δεν θα μάθουν ότι κατέχουν ώσπου να κάνουν το πρώτο βήμα και ξεπεράσουν τα στεγανά της καθημερινότητας τους. Ένας λοιπόν, πολύ βασικός άξονας, όταν μελετάμε και διεξάγουμε ερευνά, είναι να μην εγκλωβιζόμαστε στις αυθεντίες, να προσέχουμε τις συναισθηματικά φορτισμένες έννοιες καθώς και να έχουμε στο μυαλό μας πως οι πληροφορίες και το σύμπλεγμα αυτών, λειτουργούν ως εργαλεία που διαμορφώνουν τρόπο σκέψης και ρόλους...
Ακολουθούν ο Δεύτερος και Τρίτος άξονας , στις επόμενες σημειώσεις...
Κεσόγλου Μαρία
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου