Graecopithecus: Ο πρόγονος του ανθρώπου ήταν Ευρωπαίος

Κάτω γνάθος του Graecopithecus Ελ Γκρέκο από Αττική - Πηγή: Wolfgang Gerber-Univ. of Toronto

Tα νερά της επιστημονικής κοινότητας έρχεται να ταράξει μια νέα θεωρία, σύμφωνα με την οποία ο χωρισμός των ανθρώπων από τους χιμπατζήδες, μπορεί να έγινε στην περιοχή της σημερινής Βαλκανικής και όχι στην Αφρική, άρα ο αρχαιότερος προάνθρωπος (hominin) πιθανώς εμφανίσθηκε στη Νοτιοανατολική Ευρώπη.

Η νέα αυτή «αιρετική» επιστημονική υπόθεση -που δεν αμφισβητεί ότι ο πρώτος σύγχρονος άνθρωπος (Homo sapiens) εμφανίσθηκε στην Αφρική, αλλά υποστηρίζει ότι ο πρώτος προάνθρωπος εμφανίσθηκε εκτός Αφρικής - βασίζεται σε δύο σπάνια απολιθώματα του Γκρεκοπίθηκου (Graecopithecus freybergi), μία κάτω γνάθο και έναν άνω προγόμφιο, που είχαν ανακαλυφθεί στην Ελλάδα και στη Βουλγαρία το 1944 και 2009 αντίστοιχα και τα οποία, όπως ανακοινώθηκε τώρα, έχουν σχεδόν την ίδια ηλικία, περίπου 7,2 εκατομμυρίων ετών.

Τη χρονολόγηση αυτή (στα 7,17 - 7,24 εκατ. έτη) έκαναν Γερμανοί, Βούλγαροι, Έλληνες, Καναδοί και άλλοι επιστήμονες, με επικεφαλής την καθηγήτρια Μάντλεν Μπέμε του Κέντρου Σένκενμπεργκ για την Ανθρώπινη Εξέλιξη & και το Παλαιοπεριβάλλον του Πανεπιστημίου του Τίμπιγκεν και τον καθηγητή Νικολάι Σπασόφ της Βουλγαρικής Ακαδημίας Επιστημών και του Εθνικού Μουσείου Φυσικής Ιστορίας στη Σόφια, οι οποίοι έκαναν δύο σχετικές επιστημονικές δημοσιεύσεις στο περιοδικό PLoS One. Από ελληνικής πλευράς συμμετείχαν ο καθηγητής Παλαιοντολογίας-Στρωματογραφίας Γεώργιος Θεοδώρου και ο επίκουρος καθηγητής Σωκράτης Ρουσιάκης του Τμήματος Γεωλογίας & Γεωπεριβάλλοντος του Πανεπιστημίου Αθηνών.

Οι ερευνητές κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι πρόκειται για απολιθώματα προανθρώπων, ενώ υποστηρίζουν μάλιστα πως δεν αποκλείεται να πρόκειται για το αρχαιότερο γνωστό είδος των Ανθρωπίνων (Hominini) που έζησε στην Ευρώπη. Αυτό, όπως λένε, σημαίνει ότι ο διαχωρισμός μεταξύ των ανθρώπων και των χιμπατζήδων έγινε αρκετές εκατοντάδες χιλιάδες χρόνια νωρίτερα από ό,τι θεωρείτο μέχρι σήμερα.

Το πότε ζούσε ο τελευταίος κοινός πρόγονος ανθρώπων-χιμπατζήδων (των πιο στενών γενετικών συγγενών του ανθρώπου) αποτελεί «καυτό» θέμα διαμάχης στην παλαιοανθρωπολογία. Σύμφωνα με κάποιες εκτιμήσεις, ο πρόγονος αυτός ζούσε προ πέντε έως επτά εκατομμυρίων ετών και ο διαχωρισμός των ανθρώπων από τους χιμπατζήδες έγινε στην Αφρική, όπου και έζησαν οι πρώτοι προ-άνθρωποι.

Οι ερευνητές, όμως, προβάλλουν τον ισχυρισμό ότι, με βάση τα νέα ευρήματα, ο διαχωρισμός ανθρώπων και χιμπατζήδων δεν έγινε στην Αφρική όπως συνήθως πιστεύεται, αλλά στη νοτιοανατολική Μεσόγειο.

Οι ερευνητές ανέλυσαν τα δύο δείγματα Γκρεκοπίθηκου, την ελληνική κάτω γνάθο (που έχει το υποκοριστικό «Ελ Γκρέκο») και το βουλγαρικό δόντι (άνω προγόμφιο), χρησιμοποιώντας εξελιγμένες μεθόδους υπολογιστικής τομογραφίας. Κατάφεραν έτσι να κάνουν την οπτική απεικόνιση της εσωτερικής δομής των απολιθωμάτων, ιδίως των δοντιών, αποκαλύπτοντας ανατομικά χαρακτηριστικά περισσότερο ανθρώπινα και προανθρώπινα (όπως του Αυστραλοπίθηκου και του Αρδιπίθηκου), παρά χαρακτηριστικά μεγάλων πιθήκων.

Οι ερευνητές εκτιμούν ότι ο Γκρεκοπίθηκος, ως είδος, πρέπει να ενταχθεί στην προ-ανθρώπινη εξελικτική γραμμή. «Εκπλαγήκαμε από τα ευρήματά μας, επειδή οι προ-άνθρωποι προηγουμένως ήσαν γνωστοί μόνο από την υποσαχάρια Αφρική» δήλωσε ο ερευνητής Γιόχεν Φους.

Παλαιότερος του αφρικανικού Σαχελάνθρωπου

Πολλοί επιστήμονες θεωρούν ως αρχαιότερο γνωστό είδος προανθρώπου τον Σαχελάνθρωπο του Τσαντ (Sahelanthropus tchadensis), που ζούσε πριν από έξι έως επτά εκατομμύρια χρόνια στην Αφρική. Ο Γκρεκοπίθηκος, όμως, είναι εκατοντάδες χιλιάδες χρόνια παλαιότερος του Σαχελάνθρωπου.

«Η χρονολόγηση του Γκρεκοπίθηκου μάς επιτρέπει να μετακινήσουμε τον διαχωρισμό ανθρώπου-χιμπατζή στην περιοχή της Μεσογείου» δήλωσε ο καθηγητής Ντέηβιντ Μπέγκαν του Τμήματος Ανθρωπολογίας του Πανεπιστημίου του Τορόντο.

Σύμφωνα με τις αναλύσεις των επιστημόνων, ο Γκρεκοπίθηκος ζούσε σε ένα περιβάλλον στη νοτιοανατολική Ευρώπη, που εκείνη την εποχή είχε χαρακτηριστικά σαβάνας και φιλοξενούσε επίσης ρινόκερους, καμηλοπαραδάλεις, αντιλόπες και γαζέλες.Μάλιστα, στις τοποθεσίες όπου βρέθηκαν τα απολιθώματα του Γκεροκοπίθηκου στην Ελλάδα και στη Βουλγαρία, ανακάλυψαν ίχνη από πανάρχαια σκόνη της βορειοαφρικανικής Σαχάρας, που είχε ταξιδέψει προς τα βόρεια από τον άνεμο.

Σύμφωνα με τη Μπέμε, «ο σχηματισμός μιας ερήμου πριν από περισσότερα από επτά εκατομμύρια χρόνια στη βόρεια Αφρική και η εξάπλωση της σαβάνας στη Νότια Ευρώπη μπορεί να έπαιξε κεντρικό ρόλο για το διαχωρισμό του κλάδου των ανθρώπου από τον κλάδο του χιμπατζή».

Ο όχι ιδιαίτερα γνωστός Γκρεκοπίθηκος (Graecopithecus freybergi) θεωρείται κατοπινό είδος από τον Ουρανοπίθηκο τον μακεδονικό (Ouranopithecus macedoniensis). Το απολίθωμα του πρώτου ανακαλύφθηκε στον Πύργο Βασιλίσσης στην Αττική το 1944 και βρίσκεται σήμερα στην Γερμανία. Ενώ αρκετά απολιθώματα του Ουρανοπίθηκου βρέθηκαν στην κεντρική Μακεδονία (στην κοιλάδα του Αξιού-περιοχή Ν.Μεσήμβριας το 1973, στο Ξηροχώρι το 1989 και στη Νικήτη Χαλκιδικής το 1990).

Ο Ουρανοπίθηκος, που είχε βάρος περίπου 70 κιλών, χρονολογείται από την Ανώτερη (Ύστερη) Μειόκαινο πιθανώς προ περίπου 9,5 εκατ. ετών και μοιάζει πολύ με τους σύγχρονους μεγάλους αφρικανικούς πιθήκους, ιδίως τους θηλυκούς γορίλες. Είναι το αρχαιότερο γνωστό ανθρωποειδές (όχι προ-άνθρωπος) που έζησε στον ελλαδικό χώρο και φαίνεται ότι αντιπροσωπεύει τον κοινό πρόγονο των μεγάλων πιθήκων της Αφρικής (γορίλας, χιμπατζής) και του κλάδου του Ανθρωπίνων (Hominini).

Δηλώσεις Ελλήνων παλαιοντολόγων

Άλλοι ξένοι παλαιοντολόγοι εμφανίσθηκαν επιφυλακτικοί και ανέφεραν στο "New Scientist" ότι πρέπει να υπάρξουν περισσότερα απολιθώματα για να στηριχθεί η νέα θεωρία. Από την πλευρά τους, οι Έλληνες παλαιοντολόγοι θεωρούν σημαντικές τις νέες μελέτες, που βάζουν πιο δυναμικά την Ελλάδα στον «χάρτη» της διεθνούς παλαιοντολογίας. Αλλά κι αυτοί τονίζουν ότι θα χρειασθεί να βρεθούν περισσότερα απολιθώματα του Γκρεκοπίθηκου, μέσω ανασκαφών.

Ο καθηγητής Παλαιοντολογίας-Στρωματογραφίας Γεώργιος Θεοδώρου του ΕΚΠΑ, που συμμετείχε στη νέα βιοστρωματογραφική και παλαιοπεριβαλλοντική μελέτη, δήλωσε στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ότι στις νέες μελέτες «δίδεται μια εντελώς νέα διάσταση στην διαδοχή στον χώρο και στο χρόνο των προανθρώπων, καθώς για πρώτη φορά διεθνώς δίδεται η Αττική, με το είδος Graecopihecus freibergi προερχόμενο από τις 'Ανω Μειοκαινικές αποθέσεις της Δυτικής Αττικής (Πύργος Βασιλίσσης) και των Βαλκανίων, ως ο τόπος διαχωρισμού του κλάδου των προανθρώπων από τον κλάδο των χιμπατζήδων. Το πολύ σημαντικό είναι ότι από την μελέτη που αφορά το περιβάλλον και τη στρωματογραφία των Μειοκαινικών αποθέσεων Πικερμίου και Αγίων Αναργύρων, προκύπτει ότι ο διαχωρισμός των δύο εξελικτικών κλάδων πραγματοποιήθηκε λίγο πριν από την εμφάνιση του μέχρι σήμερα θεωρούμενου παλαιότερου προανθρώπου, του Sahelanthropus tchadensis».

«Eίναι βέβαιο ότι θα χρειαστούμε πολλή δουλειά και πολλά ακόμη δείγματα για να γίνει οριστικά και διεθνώς αποδεκτή αυτή η άποψη. Είναι απόλυτα βέβαιο ότι χρειαζόμαστε πολλά νέα καλά δείγματα του Graecopihecus. Ο δρόμος είναι σίγουρα πολύ μακρύς, αλλά το πρώτο βήμα έγινε» τόνισε ο κ.Θεοδώρου, ο οποίος πραγματοποιεί ήδη ανασκαφές στην περιοχή Πικερμίου, μαζί με τον κ.Ρουσιάκη και ομάδα μεταπτυχιακών και προπτυχιακών φοιτητών του ΕΚΠΑ.

Όπως είπε στο ΑΠΕ-ΜΠΕ, η ανασκαφική ομάδα παράλληλα αναζητεί από το 2015-2016 νέα ανασκαφική θέση στην πυκνοκατοικημένη περιοχή των Αγίων Αναργύρων. Η έρευνα του Πανεπιστημίου Αθηνών χρηματοδοτείται και στηρίζεται έμπρακτα από τους Δήμους Ραφήνας Πικερμίου και Αγίων Αναργύρων Καματερού.

«Οι πρόσφατες μελέτες και τα αποτελέσματα των χρονολογήσεων δημιουργούν βάσιμες ελπίδες για τον εντοπισμό του πολύ σημαντικού Graecopithecus freybergi και στα νεότερα στρώματα του Πικερμίου Aττικής και όχι μόνον των Αγίων Αναργύρων» τόνισε ο κ. Θεοδώρου.

Ο καθηγητής Παλαιοντολογίας και Στρωματογραφίας του Τμήματος Γεωλογίας του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης Γιώργος Κουφός δήλωσε στο ΑΠΕ-ΜΠΕ: «Η χρονολόγηση των ευρημάτων του Γκρεκοπίθηκου είναι πολύ σημαντική, γιατί μας δίνει την γεωλογική ηλικία του για πρώτη φορά και επιβεβαιώνει παλαιότερες απόψεις σχετικά με τη διαφορετικότητα του Γκρεκοπίθηκου από τον Ουρανοπίθηκο. Όσον αφορά στην άποψη ότι ο διαχωρισμός ανθρώπων και χιμπατζήδων δεν έγινε στην Αφρική όπως συνήθως πιστεύεται, αλλά στη νοτιοανατολική Μεσόγειο, νομίζω ότι υπάρχει κάποια ένδειξη, αλλά χρειάζονται περισσότερα ευρήματα με σαφή χαρακτηριστικά και από σαφώς γνωστές θέσεις για να αποδειχθεί πλήρως. Τίποτα όμως δεν αποκλείει να έχει συμβεί στον Ευρωπαϊκό χώρο».

Πηγή

Η μαγική δύναμη της αγάπης αλλάζει τη ζωή μας

Η αγάπη είναι τόσο σημαντική για την ψυχοσωματική μας ισορροπία όσο είναι και το νερό για τη βιολογική. Όσο περισσότερο αγαπούμε , τόσο πιο ‘γεμάτοι’ αισθανόμαστε σε συναισθηματικό επίπεδο και επιβεβαιωνόμαστε υπαρξιακά. Όσο λιγότερο αγαπούμε ,τόσο περισσότερο ευάλωτοι γινόμαστε σε διάφορες αρνητικές καταστάσεις που επηρεάζουν την ψυχολογία μας ,όπως π.χ. η κατάθλιψη.

Η σύνδεση μεταξύ αισθημάτων αγάπης και καταθλιπτικών συμπτωμάτων , είναι αντιστρόφως ανάλογη. Δηλαδή όσο περισσότερη αγάπη είναι εμφανής στη ζωή μας τόσο λιγότερο ευάλωτοι παρουσιαζόμαστε , μπροστά στην ‘ασθένεια ‘ του αιώνα μας όπως έχει χαρακτηριστεί, την κατάθλιψη. Η αγάπη είναι πιθανόν ένα από τα καλύτερα αντικαταθλιπτικά ,γιατί ένας από τους συνηθέστερους λόγους που οδηγούμαστε σε κατάθλιψη είναι η σκέψη ότι δεν μας αγαπάει κανείς .Τα περισσότερα άτομα με κατάθλιψη δεν αγαπούν τους εαυτούς τους και δεν αισθάνονται ότι οι άλλοι τους αγαπούν. Επικεντρώνονται εξαιρετικά στους εαυτούς τους , γεγονός που τους καθιστά λιγότερο ελκυστικούς και τους αποθαρρύνει από την δυνατότητα ανάπτυξης κοινωνικών δεξιοτήτων που θα τους βοηθήσουν να αγαπηθούν.

Υπάρχει ένας μύθος στους καιρούς μας ότι η αγάπη είναι κάτι που απλά συμβαίνει δίνοντας της έτσι μεγάλη τυχαιότητα.. Τα άτομα με κατάθλιψη λοιπόν, πολλές φορές παθητικά αναμένουν να βρεθεί κάποιος να τους εκδηλώσει αισθήματα αγάπης. Όμως η αγάπη δεν αναπτύσσεται έτσι. Για να αγαπηθείς και να διαρκέσει αυτή η αγάπη χρειάζεται ενεργητικότητα , κοινωνικοποίηση καθώς και εκμάθηση κοινωνικών δεξιοτήτων.

Οι περισσότεροι εννοιολογικά κωδικοποιούμε την αγάπη μέσα από την λαϊκή κουλτούρα.’ Μαθαίνουμε’ ότι η αγάπη είναι κάτι μαγικό που μας δίνει φτερά. Ωστόσο αυτή η εκλαϊκευμένη αντίληψη της αγάπης αποτελείται από μη ρεαλιστικές προσδοκίες που αναπτύσσουμε και σχετίζονται με τον αυτοσκοπό της ‘διασκέδασης’. Το υλιστικό πρότυπο μας μαθαίνει η προσοχή μας να έλκεται από οτιδήποτε έχει ως επακόλουθο την πρόσκαιρη ικανοποίηση. Έτσι λοιπόν αποκωδικοποιούμε ως αγάπη οτιδήποτε απλά αποσπά την προσοχή μας και παρουσιάζεται ως ερωτικό σκίρτημα ,γεμάτο ενθουσιασμό αλλά χωρίς ποιότητα..

Μια συνέπεια αυτού είναι το γεγονός ,ότι όταν βιώνουμε την πραγματική αγάπη αναστατωνόμαστε και απογοητευόμαστε γιατί αυτού του είδους η αγάπη δεν ταυτίζεται με το ανάλογο κοινωνικό πρότυπο της αγάπης. Κάποιοι από μας γινόμαστε απαιτητικοί και αγχωτικά διεκδικούμε την αγάπη όπως εμείς την έχουμε προκαθορίσει και ας είναι -όπως είπαμε πριν- λανθασμένα οροθετημένη.

Είναι λοιπόν απαραίτητο πριν προσπαθήσουμε να συσχετισθούμε με την αγάπη να αναρωτηθούμε για την ορθότητα του ιδιαίτερου τρόπου που αντιλαμβανόμαστε την αγάπη. Πολλές φορές η δική μας ερμηνεία για την αγάπη συσχετίζεται με συναισθήματα κατάθλιψης ,όταν αναλαμβανόμαστε ότι δεν μπορούμε να την βιώσουμε. 

Για να είσαστε σε θέση να βιώσετε την αγάπη είναι επιθυμητό να έχετε την κατάλληλη ψυχολογία καθώς και να διαθέτετε την ανάλογη προσωπικότητα. Ο Έρικ Φρομ προσδιόρισε την αγάπη ως ‘πράξη θέλησης’ .Αυτό σημαίνει ότι οι ίδιοι δίνετε τα κίνητρα στον εαυτό σας για να συναντηθείτε κάποια στιγμή με την αγάπη. Ο τολμών νικά εξάλλου.

Η κοινωνικοποίηση σας εξαρτάται άμεσα από τις μεθόδους επικοινωνίας που χρησιμοποιείτε . Αυτή η επικοινωνία θα σας βοηθήσει να αισθανθείτε ότι κάποιος σας κατανοεί και ότι δεν είστε μόνοι. Θωρακίζετε τον εαυτό σας λοιπόν απέναντι στην κατάθλιψη και στις θλιβερές σκέψεις ότι θα είστε παντοτινά μόνοι σας.

Πάντα υπάρχουν σημαντικές διαφορές μεταξύ δυο ανθρώπων και ακόμα και όταν μια σχέση εξελίσσεται καλά αυτές θα αναδύονται. Το σημαντικό σε αυτό το στάδιο είναι να εντοπίσετε τις διαφορές αυτές και να τις διαπραγματευτείτε από κοινού, έτσι ώστε να μη σας απομακρύνουν από το σύντροφο σας και δηλητηριαστεί η σχέση. Αυτό γίνεται συνήθως κατανοώντας το κοινωνικό και πολιτιστικό υπόβαθρο του άλλου όπως και με το να μπορείτε να εκφράσετε στο σύντροφο σας ποιοι είσαστε και τι θέλετε ξεκάθαρα. Όταν οι διαφορές σας κοινοποιηθούν και στους δυο ,τις επεξεργάζεστε μαζί μέχρι να οδηγηθείτε σε ένα κοινό στάδιο όπου και οι δυο αισθάνεστε ασφαλείς και μπορείτε να παρουσιάζεστε όπως πραγματικά είστε χωρίς να καταπιέζεστε .

Επικεντρωθείτε στο σύντροφο σας. Αποκρυπτογραφήστε τις ανάγκες του και μην ασχολείστε αποκλειστικά με το αν σας συμπεριφέρεται καλά και με το τι κερδίζετε εσείς από αυτή τη σχέση. Τί πραγματικά χρειάζεται ο σύντροφος σας ώστε να αισθάνεται καλά? Αυτή ομολογουμένως είναι μια αρκετά δύσκολη ικανότητα να μαθευτεί λόγω της κοινωνικής κουλτούρας μας η οποία μας επιβάλλει να «φοράμε» ένα ναρκισσιστικό προσωπείο όπου κάτω από αυτό ,οι ανάγκες μας και μόνο, προσελκύουν την προσοχή μας . Φυσικά σε όλη την διαδικασία δεν ξεχνάτε την ύπαρξη σας, βεβαιωνόσαστε ότι φροντίζετε ποιοτικά και τον εαυτό σας.

Συχνά η κατάθλιψη κρατά εγκλωβισμένους τους ανθρώπους στους εαυτούς τους ,έτσι ώστε να αδυνατούν να προσηλωθούν στους άλλους άρα δεν μπορούν και να μάθουν να αγαπούν. Όσο περισσότερο ασχολείστε με τους άλλους και μαθαίνετε να αλληλεπιδράτε και αναγνωρίζετε /ανταποκρίνεστε στις ανάγκες των άλλων τόσο πιο «διαβασμένοι» θα είστε για να μπορείτε να αγαπήσετε.

Η «πραγματικότητα» της κατάθλιψης δεν είναι η μόνη που μπορεί να ερμηνεύσει τα καθημερινά φαινόμενα. Η πραγματικότητα του αγαπημένου σας είναι εξίσου σημαντική με τη δική σας και είναι πολύ θετικό να το αναγνωρίσετε αυτό. Αν βρίσκεστε σε καταθλιπτικό στάδιο προσπαθήσετε να ξεφύγετε από την εγωκεντρική διάσταση που συντηρεί την κατάθλιψη σας.

Πολλές φορές επίσης η κατάθλιψη σας είναι δυνατόν να σχετίζεται με ευερεθιστότητα απέναντι σε καταστάσεις απόρριψης σας.Λόγω χαμηλής αυτοεκτίμησης που συνεπάγεται η κατάθλιψη ,οποιαδήποτε δυσαρμονία στη σχέση σας αυτόματα αποκωδικοποιείται από σας τους ίδιους ως δική σας ‘ανικανότητα’ .Η ‘ανικανότητα’ που οι ίδιοι λοιπόν αποδίδετε σε σας, ασυνείδητα σας επιβεβαιώνει ότι αξίζετε μια απορριπτική συμπεριφορά από το σύντροφο σας .Όμως έτσι τελικά η απόρριψη σας στην πραγματικότητα γεννιέται από τον δικό σας λανθασμένο τρόπο μετάφρασης κάποιου υπαρκτού ή μη υπαρκτού προβλήματος στη σχέση και ενδυναμώνει την κατάθλιψη. Πριν σας αγαπήσουν είναι αναγκαίο να αγαπάτε τους εαυτούς σας και να ενδυναμώσετε την αυτοαντίληψη σας.

Ένας αποτελεσματικός τρόπος να αντισταθείτε σε αυτό το φαινόμενο είναι να συνειδητοποιήσετε ότι αυτός ο αυτόματος τρόπος σκέψης είναι δυνατός αλλά εικονικός ,δηλαδή υπόκειται σε αλλαγή. Υπό την μορφή εσωτερικού διαλόγου διορθώστε την λανθασμένη εκτίμηση σας και πείτε π.χ: ‘δεν με απορρίπτει πραγματικά ο σύντροφος μου, αυτή δεν είναι πραγματική επιβεβαίωση προβληματικότητας μου’ ή ‘δεν πρέπει να αυτοκατηγορούμαι, είναι κάτι που δεν ήξερα να αντιμετωπίσω αλλά τώρα προσπαθώ γενναία’.

Όταν λοιπόν ερμηνεύσετε την κατάσταση με ένα διαφορετικό τρόπο τότε μπορείτε να προσπαθήσετε να δράσετε ενεργητικότερα και δυναμικότερα μέσα στη σχέση .Εδώ λοιπόν επιβεβαιώνεται ο αρχαίος μας προγονός ,φιλόσοφος Επίκτητος που διακήρυξε ότι δεν επηρεαζόμαστε τόσο από τα φαινόμενα όπως συμβαίνουν αλλά πολύ περισσότερο από τον τρόπο που τα ερμηνεύουμε.

Πηγή: awakengr.com

Ενεργειακές συνδέσεις και πώς μας επηρεάζουν

«Είμαι δεμένος με αυτό τον άνθρωπο», «υπάρχει ένας ισχυρός οικογενειακός δεσμός μεταξύ μας», «είμαστε μια ισχυρή ομάδα που έχει δέσει και παράγει θεαματικά αποτελέσματα», «νιώθω τόσο εγκλωβισμένος σε αυτή την κατάσταση, μου φαίνεται αδύνατον να απαγκιστρωθώ».

Λέξεις, εκφράσεις και συναισθηματικές καταστάσεις που όλοι έχουμε βιώσει και όλοι ανεξαιρέτως χρησιμοποιούμε και εκφράζουμε στην καθημερινότητα μας. Όπως πάντα, πίσω από τις απλές, καθημερινές μας εκφράσεις κρύβονται μεγάλες εσωτερικές δομές και αλήθειες που κυβερνούν τον μικρό-κοσμο μας, αλλά εκπορεύονται και πηγάζουν από τους αιώνιους πνευματικούς νόμους της Συνείδησης που έχουν εδραιωθεί στον μακρό-κοσμο. Η ισχυρή έλξη που αισθανόμαστε προς άτομα, σχέσεις, ή καταστάσεις, θετικά ή αρνητικά, που βρίσκονται σε εξέλιξη ή έχουν ολοκληρωθεί, στο παρόν ή στο παρελθόν, οφείλονται στις ενεργειακές χορδές ή συνδέσεις.

Οι ενεργειακές συνδέσεις ξεκινούν από το πεδίο του ενεργειακού μας σώματος και εκτείνονται σαν χορδές ή λώροι που προσκολούνται και αγκιστρώνονται στα ενεργειακά σώματα άλλων ανθρώπων ή καταστάσεων, μεταφέροντας αντίστοιχης ποιότητας ζωτικό, συναισθηματικό ή και διανοητικό φορτίο. Είναι συνεπώς εύκολο να αντληφθεί κανείς πως είμαστε ενεργειακά συνδεδεμένοι με τα μέλη της οικογένειας και τα παιδιά μας, τον σύντροφο μας, τους φίλους και συναδέλφους μας, ακόμα και τους «εικονικούς» φίλους του προφίλ μας στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης που είναι «συνδεδεμένοι» μαζί μας και βλέπουν τις φωτογραφίες και τις καθημερινές αναρτήσεις μας. 

Οι περισσότερες ενεργειακές συνδέσεις δημιουργούνται στα κέντρα του πρόσθιου και οπίσθιου ηλιακού πλέγματος, γιατί από όλα τα ενεργειακά κέντρα, το ηλιακό πλέγμα αποτελεί την έδρα του συναισθηματικού σώματος και κυβερνά την έκφραση και διαχείριση των συναισθημάτων. Αυτός είναι και ο λόγος που τα ισχυρά αρνητικά κυρίως συναισθήματα όπως ο θυμός, η χαιρεκακία και η ζηλοφθονία δημιουργούν έντονη αίσθηση δυσφορίας στην περιοχή του ηλιακού πλέγματος και συχνά χρόνιες γαστρο-οισοφαγικές και πεπτικές νόσους και διαταραχές.

Ωστόσο, το είδος κάθε ενεργειακής σύνδεσης καθορίζεται από δύο κύριους παράγοντες: α) το είδος της δραστηριότητας που εκδήλωνουμε και β) τη συναισθηματική χροιά ή ποιότητα που παράγεται. Για παράδειγμα, οι ανθρωποι που παράγουν έργα διάνοιας, αρθρογραφούν, συγγράφουν, διδάσκουν, κάνουν ερευνητικό έργο δημιουργούν και δέχονται ενεργειακές συνδέσεις με όλους τους αποδέκτες της δραστηριότητας τους όπως μαθητές, αναγνώστες και εκδότες, κυρίως στο επίπεδο του ενεργειακού κέντρου του λαιμού, που σχετίζεται με την κατώτερη διάνοια. Παρομοίως οι ειδικοί των επαγγελμάτων συμβουλευτικής και υγείας όπως γιατροί, νοσηλευτές, ψυχολόγοι, θεραπευτές δημιουργούν και δέχονται ενεργειακές συνδέσεις με τους θεραπευόμενους και πελάτες τους, στο κέντρο της καρδιάς, του ηλιακού πλέγματος αλλά και του αφαλού, που παραδοσιακά σχετίζονται με τη συμπόνοια, τη συναισθηματική υποστήριξη αλλά την μεταφορά ζωτικής, ενδυναμωτικής ενέργειας στις πάσχουσες περιοχές.

Επιπρόσθετα, η συναισθηματική χροιά ή ποιότητα της ενεργειακής σύνδεσης καθορίζει σε μεγάλο βαθμό την επίδραση στο ενεργειακό μας σώμα. Κάθε φορά που κάνουμε επικριτικές σκέψεις, κουτσομπολεύουμε λεκτικά έναν άλλον άνθρωπο ή σκεφτόμαστε αρνητικά για τον εαυτό μας, δημιουργούμε μια ενεργειακή σύνδεση που μεταφέρει την τοξική ενέργεια της αρνητικότητας, πλήττοντας το ενεργειακό σώμα του άλλου ανθρώπου αλλά φυσικά και το δικό μας, γιατί δημιουργείται εκατέρωθεν ανταλλαγή ενέργειας. Οι αρνητικές σκέψεις, λέξεις και συναισθήματα κάθε είδους λειτουργούν σαν ραπίσματα στο ενεργειακό σώμα τόσο του ανθρώπου που τα δέχεται, όσο και αυτού που δημιουργεί. Νομίζω πως όλοι έχουμε βιώσει την εξάντληση που συνοδεύει τα έντονα αρνητικά συναισθήματα, τις εκρήξεις θυμού, ζήλειας ή φόβου αλλά και την ενέργεια που δημιουργείται μέσα μας και γύρω μας όταν μιλάμε ή σκεφτόμαστε χωρίς αγάπη, σεβασμό και στοργή για έναν άλλο άνθρωπο. Η ενεργειακή μόλυνση και ρυπαρότητα που δημιουργείται πλήτει πρωτογενώς και πρωτευόντως αυτόν που τη δημιουργεί και δευτερευόντως αυτόν που τη δέχεται, είτε το γνωριζει, είτε όχι.

Αντιθέτως έχετε αισθανθεί την καθαρότητα, την ενεργειακή διαύγεια αλλά και την ευπρέπεια που υπάρχει σε λατρευτικούς χώρους όπως εκκλησίες ή αρχαίοι ναοί, όπου οι ανθρωποι είναι προσεκτικοί με τη συμπεριφορά τους και καθημερινά απαγέλλονται προσευχές και δεήσεις προς το Θείο για το καλό της ανθρωπότητας. Αντιστοίχως το αίσθημα ανάτασης και ευφορίας που υπάρχει μέσα μας όταν ερωτευόμαστε ή βοηθάμε, φροντίζουμε έναν άλλον άνθρωπο μέσα από την καρδιά μας ή προσευχόμαστε για το καλό ανθρώπων που έχουν ανάγκη. Αυτή είναι και η βάση της θεραπευτικής επίδρασης που έχει η προσευχη ή η απλή λεγόμενη καλή προαίρεση προς τον εαυτό μας και τους άλλους. Δημιουργούμε δυνατές ενεργειακές συνδέσεις που τις τροφοδοτούμε συνειδητά με σκέψεις και συναισθήματα στοργής, ενδιαφέροντος, θεραπείας και αγάπης, οι οποίες μεταφέρονται και επιδρούν με ωφέλεια στο ενεργειακό σώμα του άλλου ανθρώπου, αφού πρώτα έχουν θρέψει με τις ίδιες ποιότητες το δικό μας.

Ο κουρκουμάς είναι εξίσου αποτελεσματικός με 14 συμβατικά φάρμακα

Η κουρκούμη είναι ένα φυτό για το οποίο έχουν γίνει πολλές έρευνες. Οι φαρμακευτικές ιδιότητες και τα συστατικά (κυρίως η κουρκουμίνη) της έχουν αποτελέσει αντικείμενο για πάνω από 5600 δημοσιευμένες κατόπιν ομότιμης αναθεώρησης βιοϊατρικές μελέτες. Στην πραγματικότητα, το 5ετες μας ερευνητικό έργο σχετικά με αυτό το ιερό φυτό αποκάλυψε πάνω από 600 πιθανές προληπτικές και θεραπευτικές χρήσεις, καθώς και 175 ξεχωριστά ευεργετικά αποτελέσματα.

Με δεδομένο τον τεράστιο αριθμό ερευνών που έχουν πραγματοποιηθεί για το συγκεκριμένο μπαχαρικό, δεν αποτελεί έκπληξη το γεγονός ότι ένας ολοένα αυξανόμενος αριθμός μελετών έχει καταλήξει στο συμπέρασμα ότι μπορεί να συγκριθεί με διάφορα συμβατικά φάρμακα, όπως τα παρακάτω:

• Lipitor / ατορβαστατίνη (φάρμακα κατά της χοληστερίνης): Σε μια μελέτη που πραγματοποιήθηκε το 2008 και δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Drugs in R & D, διαπιστώθηκε ότι μια τυποποιημένη μορφή κουρκουμινοειδών από κουρκούμη ήταν συγκρίσιμη με το φάρμακο ατορβαστατίνη (Lipitor) όσον αφορά την ενδοθηλιακή δυσλειτουργία, δηλαδή την υποκείμενη παθολογία των αιμοφόρων αγγείων που οδηγεί σε αθηροσκλήρωση, σε συνδυασμό με τη μείωση της φλεγμονής και του οξειδωτικού στρες σε ασθενείς με διαβήτη τύπου 2. [1]

• Κορτικοστεροειδή (στεροειδή φάρμακα): Σε μια μελέτη του 1999 που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Phytotherapy Research διαπιστώθηκε ότι η κύρια πολυφαινόλη της κουρκούμης, η κουρκουμίνη, είναι συγκρίσιμη με τα στεροειδή στην αντιμετώπιση της χρόνιας πρόσθιας ραγοειδίτιδας, μιας φλεγμονώδους πάθησης των ματιών [2]. Σε μια μελέτη του 2008 που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Critical Care Medicine διαπιστώθηκε ότι η κουρκουμίνη είναι συγκρίσιμη με το κορτικοστεροειδές δεξαμεθαζόνη στο ζωικό μοντέλο ως εναλλακτική θεραπεία για την προστασία από τραυματισμούς των πνευμόνων λόγω μεταμόσχευσης μειορρυθμίζοντας τα γονίδια που προκαλούν φλεγμονή [3]. Σε μια προηγούμενη μελέτη του 2003 που δημοσιεύτηκε στο διεθνές περιοδικό Cancer Letters βρέθηκε ότι το ίδιο φάρμακο ήταν συγκρίσιμο με τη δεξαμεθαζόνη στον τομέα πνευμονικής βλάβης από επαναιμάτωση [4].

• Prozac / φλουοξετίνη και ιμιπραμίνη (αντικαταθλιπτικά): Σε μια μελέτη του 2011 που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Acta Poloniae Pharmaceutica διαπιστώθηκε ότι η κουρκουμίνη είναι συγκρίσιμη με αυτά τα 2 φάρμακα για τη μείωση της κατάθλιψης στο ζωικό μοντέλο [5].

• Ασπιρίνη (αραιωτικό αίματος): Σε μια μελέτη που πραγματοποιήθηκε το 1986 in vitro και ex vivo και δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Arzneimittelforschung διαπιστώθηκε ότι η κουρκουμίνη έχει αντιαιμοπεταλιακή δράση και ρυθμιστική δράση για την προστακυκλίνη συγκριτικά με την ασπιρίνη. Αυτό δείχνει ότι μπορεί να έχει αποτελέσματα σε ασθενείς με τάση για αγγειακή θρόμβωση που απαιτούν θεραπεία κατά της αρθρίτιδας [6].

• Αντιφλεγμονώδη φάρμακα: Σε μια μελέτη του 2004 που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Oncogene βρέθηκε ότι η κουρκουμίνη (καθώς και η ρεσβερατρόλη) είναι αποτελεσματικές εναλλακτικές λύσεις για φάρμακα όπως η ασπιρίνη, η ιβουπροφένη, η σουλινδάκη, η φαινυλβουταζόνη, η ναπροξένη, η ινδομεθακίνη, η δικλοφενάκη, η δεξαμεθαζόνη, η σελεκοξίμπη και η ταμοξιφένη όσον αφορά την αντιφλεγμονώδη και αντιπολλαπλασιαστική δράση τους κατά των καρκινικών κυττάρων [7].

• Οξαλιπλατίνη (φάρμακο χημειοθεραπείας): Σε μια μελέτη του 2007 που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό International Journal of Cancer διαπιστώθηκε ότι η κουρκουμίνη είναι συγκρίσιμη με την οξαλιπλατίνη ως ανασταλτικός παράγοντας στις κυτταρικές σειρές καρκίνου του παχέος εντέρου [8].

• Μετφορμίνη (φάρμακο κατά του διαβήτη): Σε μια μελέτη του 2009 που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Biochemitry and Biophysical Research Community διερευνήθηκε ο τρόπος που η κουρκουμίνη μπορεί να είναι πολύτιμη στη θεραπεία του διαβήτη και διαπιστώθηκε ότι ενεργοποιεί την AMPK (πρωτεϊνική κινάση που ενεργοποιείται από την AMP μονοφωσφορική αδενοσίνη και η οποία αυξάνει την πρόσληψη της γλυκόζης) και καταστέλλει την έκφραση του γονιδίου γλυκονεογενετικών ουσιών (το οποία καταστέλλει την παραγωγή γλυκόζης στο ήπαρ) σε κύτταρα ηπατώματος. Το πιο ενδιαφέρον είναι ότι βρέθηκε πως η κουρκουμίνη είναι 500 ως 100.000 φορές (στη μορφή των τετραϋδροκουρκουμινοειδών (THC)) πιο ισχυρή από τη μετφορμίνη στην ενεργοποίηση της ΑΜΡΚ και της καρβοξυλάσης του ακετυλο-CoA (ACC). [9]

Ένας άλλος τρόπος με τον οποίο η κουρκούμη και τα συστατικά της αποκαλύπτουν τις αξιοσημείωτες θεραπευτικές ιδιότητές τους είναι μέσω της έρευνας σε καρκίνους ανθεκτικούς στα φάρμακα.

Έχουμε ανακαλύψει τουλάχιστον 54 μελέτες που αποδεικνύουν ότι η κουρκουμίνη μπορεί να προκαλέσει τον θάνατο ή την ευαισθητοποίηση των καρκινικών κυττάρων που είναι ανθεκτικά στα φάρμακα τα οποία χρησιμοποιούνται στη συμβατική θεραπεία. [10]

Επίσης, έχουμε εντοπίσει 27 μελέτες σχετικά με την ικανότητα της κουρκουμίνης να προκαλέσει τον θάνατο ή την ευαισθητοποίηση των καρκινικών κυττάρων που είναι ανθεκτικά στα φάρμακα τα οποία χρησιμοποιούνται στη συμβατική θεραπεία. [11]

Λαμβάνοντας υπόψη τις ιστορικές αποδείξεις του πόσο ισχυρή είναι η κουρκουμίνη, καθώς και το γεγονός ότι έχει χρησιμοποιηθεί ως τρόφιμο και φάρμακο σε πολλούς πολιτισμούς για χιλιάδες χρόνια, έχουμε στα χέρια μας ένα ισχυρό επιχείρημα για τη χρήση της ως εναλλακτικό ή επικουρικό φάρμακο στη θεραπεία του καρκίνου.

Ακόμα καλύτερα, προσπαθήστε να καταναλώνετε πιστοποιημένη βιολογική (μη ακτινοβολημένη) κουρκούμη σε χαμηλές δόσεις στο φαγητό σας και σε καθημερινή βάση, έτσι ώστε να μην χρειαστούν μεγαλύτερες δόσεις αργότερα αφού προκύψει κάποια σοβαρή ασθένεια. Εξάλλου, ο στόχος μιας υγιεινής διατροφής είναι να παρέχετε στον εαυτό σας θρεπτικά συστατικά κι όχι να τον θεραπεύετε με «διατροφοφάρμακα».

[1]. http://www.ncbi.nlm.nih.gov/pubmed/18588355

[2].http://www.ncbi.nlm.nih.gov/pubmed/10404539

[3].http://www.ncbi.nlm.nih.gov/pubmed/18379247

[4].http://www.ncbi.nlm.nih.gov/pubmed/18799504

[5].http://www.ncbi.nlm.nih.gov/pubmed/21928724

[6].http://www.ncbi.nlm.nih.gov/pubmed/3521617

[7].http://www.ncbi.nlm.nih.gov/pubmed/15489888

[8].http://www.ncbi.nlm.nih.gov/pubmed/17330230

[9].http://www.ncbi.nlm.nih.gov/pubmed/19665995

[10].http://www.greenmedinfo.com/disease/cancers-drug-resistant?ed=5655

[11].http://www.greenmedinfo.com/disease/cancers-multi-drug-resistant?ed=5655

Πηγή

Η φύση του ανθρώπου και η λογική.

Οι μεγάλοι διδάσκουν στα παιδιά τους την βία και όχι την αγάπη ως επικρατούσα κατάσταση ζωής και φύση.

Στην πιο αθώα εκδοχή τα όπλα είναι παιχνίδι. Εκεί θα καταφύγουν όταν τα επιχειρήματα είναι ελλειπή. Και μάλιστα από μικρή ηλικία θα μάθουν και θα τα στρέφουν εναντίον των φίλων τους. Σιγά μη διστάσουν να κάνουν κακές σκέψεις ή να κατηγορήσουν μέσα στο μυαλό τους τος φίλους τους, του σύντροφος τους. Αυτό είναι το λιγότερο.

Στον εγκέφαλο όλων των ανθρώπων υπάρχουν οι υποδομές ώστε να αναπτύξει και να καλωδιώσει την βία και την αγάπη. Δεν υπάρχουν ειδικές κατηγορίες. 

Υπάρχουν αυτές οι δυο καταστάσεις και εξαρτάται από την κατεύθυνση που ακολουθεί ο κάθε άνθρωπος. Αυτό νομίζω πως εννοεί ή Σοφία Σειράχ όταν λέει πως μπροστά σου έθεσα το νερό και την φωτιά, είσαι ελεύθερος να επιλέξεις... 

Αν ο άνθρωπος ρέπει προς το πονηρό εκ της νεότητας αυτό κάτι σημαίνει για τις κοινωνίες, τους ανθρώπους που το έγραψαν ή το υιοθέτησαν ως σκέψη και τρόπο ζωής. Κάτι σημαίνει για το πώς ζούσαν.

Ο καθένας είναι ελεύθερος να αποδεχθεί μία νέα πληροφορία και να αναβαθμιστεί.
Και αν θέλει μπορεί να ερευνήσει τον εγκέφαλο του και να δει τι υπάρχει ..
Ο εποχούμενος του φωτός.

Η αγάπη είναι ενέργεια.

Αναζητώντας της ευτυχία στην… «Οξυτοκίνη»… την ορμόνη της αγάπης!

H οξυτοκίνη παρεμποδίζει την δράση του κέντρου του φόβου στον εγκέφαλο

Η ΑΓΑΠΗ ΕΧΕΙ ΜΟΝΟΝ ΕΝΑ ΕΧΘΡΟ ΤΟ ΦΟΒΟ ο οποιος διακοπτει αυτοματα και τη ροη της.Αυτος ειναι ο λογος για τον οποιο δε μπορουμε να αγαπησουμε εναν αγνωστο.Τον αγνωστο το φοβομαστε γιατι δε ξερουμε αν ειναι καλος η κακος αν θα μας φερθει σωστα η΄αν κινδυνευουμε απο αυτον.

Για τον ιδιο λογο ενω 2 ανθρωποι μπορουν να ερωτευτουν ο ενας τον αλλον πολυ γρηγορα,για να αγαπηθουν χρειαζεται αρκετος χρονος.Χρειαζεται να μαθουν ο ενας τον αλλον,ωστε να νιωσουν ασφαλεια και ο φοβος που υπαρχει μεσα τους να μειωθει ..αν οχι να εξαφανιστει.

Και για να εξαφανιστει ο φοβος η απαντηση ειναι απλη το ειπε και ο Ιησους " «Αγάπα τον πλησίον σου όπως τον εαυτό σου».."

Πηγή

Οξυτοκίνη : Μπορεί να θεραπεύσει ασθένειες που σχετίζονται με το γήρας

Πειράματα που πραγματοποιήθηκαν σε ποντίκια προχωρημένης ηλικίας έδειξαν ότι η χορήγηση οξυτοκίνης κάτω από το δέρμα τους επιτάχυνε την ανάπλαση κατεστραμμένων μυϊκών ιστών –και μάλιστα σε ποσοστό αντίστοιχο του 80% της ανάπλασης που επιτύγχανε από μόνος του ο οργανισμός των νεαρών ποντικιών. 

Οι ερευνητές δήλωσαν εν συνεχεία ότι ενδεχομένως η οξυτοκίνη να μπορεί να χρησιμοποιηθεί για την θεραπεία –ή έστω την επιβράδυνση– παθήσεων που σχετίζονται με την ηλικία και στους ανθρώπους.

Η οξυτοκίνη ενισχύει την πνευματικότητα

Μια ορμόνη που απελευθερώνεται κατά τη διάρκεια του σεξ, μπορεί να αυξήσει την πνευματικότητα και την πίστη στο Θεό, υποστηρίζει μια ομάδα επιστημόνων.

Σύμφωνα με την έρευνά τους, η απελευθέρωση της οξυτοκίνης δεν υποστηρίζει μόνο τους κοινωνικούς δεσμούς και βοηθά τον τοκετό στις γυναίκες, αλλά επίσης διεγείρει ένα αυξημένο αίσθημα θρησκευτικότητας.

Μια ερευνητική ομάδα από το πανεπιστήμιο Duke στη Βόρεια Καρολίνα των ΗΠΑ, πραγματοποίησε μια μελέτη στην οποία ενίσχυσε τα επίπεδα της οξυτοκίνης σε μεσήλικες άνδρες. Οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι οι συμμετέχοντες ανέφεραν αυξημένη πνευματικότητα σε δύο διαφορετικές μετρήσεις και, επίσης, ότι το αποτέλεσμα παρέμεινε έντονο ακόμη και μια εβδομάδα αργότερα.

Η ομάδα ελέγχου που έλαβε εικονικό φάρμακο, δεν ανέφερε υψηλότερα επίπεδα πνευματικότητας. Όσοι έλαβαν την ορμόνη ανέφεραν επίσης ότι είχαν πιο θετικά συναισθήματα κατά τη διάρκεια του διαλογισμού, σύμφωνα με τα αποτελέσματα της έρευνας που δημοσιεύθηκε στην επιθεώρηση Social Cognitive and Affective Neuroscience.

Η Patty Van Cappallen, κοινωνική ψυχολόγος και επικεφαλής συγγραφέας της μελέτης, δήλωσε: «Η πνευματικότητα και ο διαλογισμός έχουν συνδεθεί με την υγεία και την ευημερία σε προηγούμενες έρευνες. Ενδιαφερόμασταν να κατανοήσουμε τους βιολογικούς παράγοντες που θα μπορούσαν να ενισχύσουν αυτές τις πνευματικές εμπειρίες. Η οξυτοκίνη φαίνεται να είναι μέρος του τρόπου που το σώμα μας-μέσω του σεξ-υποστηρίζει τις πνευματικές πεποιθήσεις».

Το σεξ μας κάνει καλύτερους ανθρώπους

Η οξυτοκίνη παράγεται με φυσικό τρόπο στον υποθάλαμο και προηγούμενη έρευνα έδειξε ότι η ορμόνη μπορεί να διαδραματίσει σημαντικό ρόλο στην ένταση της ενσυναίσθησης, της εμπιστοσύνης, της κοινωνικής συνοχής και του αλτρουισμού.

Οι συμμετέχοντες στην ομάδα που έλαβε οξυτοκίνη είχαν περισσότερες πιθανότητες να αναφέρουν ότι η πνευματικότητα ήταν σημαντικό κεφάλαιο στη ζωή τους και ότι η ίδια η ζωή έχει νόημα και σκοπό. Τα αποτελέσματα συνέχισαν να ισχύουν, ακόμη και όταν οι ερευνητές έλαβαν υπόψη τους το αν οι συμμετέχοντες δήλωσαν ότι ανήκαν σε μια οργανωμένη θρησκεία ή όχι.

Όσοι έλαβαν την ορμόνη συμφώνησαν περισσότερο με δηλώσεις του τύπου «υπάρχει ένα υψηλότερο επίπεδο συνείδησης ή πνευματικότητας που συνδέει όλους τους ανθρώπους». Ανέφεραν, επίσης, περισσότερα θετικά συναισθήματα, όπως ευγνωμοσύνη, αγάπη, ελπίδα, ενδιαφέρον και ηρεμία.

Τα αποτελέσματα παρέχουν την πρώτη πειραματική απόδειξη ότι η πνευματικότητα φαίνεται να υποστηρίζεται από την οξυτοκίνη.

Αλλά η Δρ Van Cappellen προειδοποίησε ότι τα ευρήματα της έρευνας δεν θα πρέπει να υπερ-γενικευθούν: «Η πνευματικότητα είναι πολύπλοκη έννοια και επηρεάζεται από πολλούς παράγοντες. Ωστόσο, η οξυτοκίνη φαίνεται να επηρεάζουν τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβανόμαστε τον κόσμο και το τι πιστεύουμε γι’ αυτόν».

Πήγη

Αναζητώντας της ευτυχία στην… «Οξυτοκίνη»… την ορμόνη της αγάπης!

H οξυτοκίνη παρεμποδίζει την δράση του κέντρου του φόβου στον εγκέφαλο.

Ερευνητές από το Πανεπιστήμιο της Βόννης έδειξαν ότι η οξυτοκίνη - η ορμόνη που διευκολύνει το συναισθηματικό «δέσιμο» - παρεμποδίζει την δράση του κέντρου του φόβου στον εγκέφαλο.

Οι εμπειρίες που μας προκαλούν φόβο δεν σβήνουν γρήγορα από την μνήμη. Μια ομάδα από ερευνητές υπό την εποπτεία του Πανεπιστημίου της Βόννης μπόρεσαν να αποδείξουν ότι η οξυτοκίνη επηρεάζει την δράση του κέντρου του φόβου στον εγκέφαλο και επιτρέπουν στο αίσθημα του φόβου να «ξεθωριάσει» πιο εύκολα. Η μελέτη έχει δημοσιευτεί διαδικτυακά στο περιοδικό "Biological Psychiatry".

Στον ανθρώπινο εγκέφαλο, ο έντονος φόβος ριζώνει πολύ βαθιά μέσα στην μνήμη. Για παράδειγμα, μετά από ένα αυτοκινητιστικό ατύχημα είναι δύσκολο για κάποιον να οδηγήσει ξανά. Ακόμα και ο ήχος του φρεναρίσματος μπορεί να προκαλέσει έντονο φόβο. Οι εικόνες, οι ήχοι ακόμα και οι μυρωδιές μπορούν να εγείρουν έντονο άγχος, καθώς μέσα από την διαδικασία της συντελεστικής μάθησης (conditioning), ο εγκέφαλος συνδέει ερεθίσματα (ήχους, εικόνες, καταστάσεις) με συγκεκριμένα συναισθήματα (φόβος, άγχος).

Μόνο σταδιακά μαθαίνουμε να αποσυνδέουμε το ερέθισμα από το συναίσθημα, για παράδειγμα (ξανά)μαθαίνουμε ότι κάθε ήχος φρεναρίσματος δεν σημαίνει απαραίτητα κίνδυνος. Σταδιακά, ο εγκέφαλος μαθαίνει να καταγράφει νέες μνήμες πάνω στις παλιές: «Σε αυτή τη διαδικασία, το αρχικό περιεχόμενο της μνήμης δεν διαγράφεται εντελώς, αλλά σταδιακά επικαλύπτεται από νέες θετικές εμπειρίες», εξηγεί ο καθηγητής Dr. Dr. René Hurlemann από το Τμήμα Ψυχιατρικής και Ψυχοθεραπείας από το Πανεπιστήμιο της Βόννης.

Η ψυχοθεραπεία αξιοποιεί αυτή την δυνατότητα του εγκεφάλου να γράφει νέες μνήμες πάνω στις παλιές. Για παράδειγμα, ορισμένες ψυχοθεραπευτικές προσεγγίσεις ενθαρρύνουν τη σταδιακή έκθεση του ατόμου στις καταστάσεις που το φοβίζουν (πχ. κάποιος ενθαρρύνεται αρχικά να μπει στο αυτοκίνητο, στη συνέχεια να οδηγήσει μια μικρή απόσταση, στην συνέχεια πιο μακριά κ.ο.κ.). Ωστόσο, σύμφωνα με τους ερευνητές: «αυτή η διαδικασία μπορεί να πάρει αρκετό χρόνο, καθώς χρειάζεται η συχνή επαφή με το ερέθισμα που προκαλεί τον φόβο».

Γι αυτό το λόγο, οι θεραπευτές αναζητούν ένα πιο γρήγορο και πιο μόνιμο τρόπο για να επιτύχουν αυτή την «επαναγραφή» της μνήμης. Γνωρίζουμε πλέον πολύ καλά ότι η οξυτοκίνη λειτουργεί ως καταλύτης στο συναισθηματικό «δέσιμο» μητέρας-παιδιού, αλλά και ανάμεσα στους ερωτικούς συντρόφους. Η έκλυση της οξυτοκίνης γίνεται μέσα από την ανθρώπινη επαφή, το άγγιγμα, την αγκαλιά, αλλά και το σεξ και τον οργασμό.

Είμαστε όμως, επίσης, σε θέση να γνωρίζουμε ότι η οξυτοκίνη έχει και μια πολύ σοβαρή αγχολυτική δράση. Οι επιστήμονες από το Πανεπιστήμιο της Βόννης μαζί με τους συναδέλφους τους στο Ερευνητικό Κέντρο για τον Καρκίνο στην Χαιδελβέργη και το Πανεπιστήμιο του Chengdu στην Κίνα, μπόρεσαν να αποδείξουν την πολύτιμη δράση της οξυτοκίνης στην «αντικατάσταση» των εμπειριών που προκαλούν φόβο. «Η οξυτοκίνη ενισχύει αυτή την αντικατάσταση: Κάτω από τη δράση της οξυτοκίνης, ο φόβος να ξαναβιώσουμε ένα δυσάρεστο συναίσθημα μειώνεται πολύ πιο γρήγορα», λέει ο καθηγητής Hurlemann, συνοψίζοντας το αποτέλεσμα της έρευνας.

Οι ερευνητές ζήτησαν από 62 συμμετέχοντες να κοιτάξουν φωτογραφίες. Στο 70% των εικόνων, οι συμμετέχοντες δέχονταν ένα σύντομο, ελαφρώς δυσάρεστο ηλεκτρικό ερέθισμα μέσα από ηλεκτρόδια. «Με αυτό τον τρόπο, ορισμένες εικόνες συνδέονταν με την εμπειρία του άγχους στην μνήμη των συμμετεχόντων», εξηγεί ο καθηγητής. Οι επιστήμονες χρησιμοποίησαν δύο μεθόδους για να αποδείξουν αυτή τη σύνδεση: η αναμονή του ηλεκτρικού ερεθίσματος φαινόταν μέσα από την αύξηση του κρύου ιδρώτα, ενώ παράλληλα με το εγκεφαλόγραφημα. Οι μισοί συμμετέχοντες έλαβαν οξυτοκίνη σε εισπνεόμενη μορφή. Οι υπόλοιποι πήραν ένα πλασέμπο. Στη συνέχεια, οι ερευνητές ξαναέδειξαν στους συμμετέχοντες τις εικόνες, χωρίς να δίνουν το ηλεκτρικό ερέθισμα. Σε όσους είχαν λάβει οξυτοκίνη, το κέντρο του φόβου στον εγκέφαλο (αμυγδαλή) ήταν συνολικά λιγότερο ενεργό.

Με απλά λόγια, όσοι είχαν λάβει οξυτοκίνη ο φόβος υποχωρούσε πολύ πιο γρήγορα. Οι ερευνητές εξηγούν ενώ οι συμμετέχοντες θυμούνταν το συναίσθημα του φόβου, στο τέλος η αγχολυτική δράση της οξυτοκίνης κυριαρχεί. Οι επιστήμονες ελπίζουν ότι οι ασθενείς με άγχος μπορούν να βοηθηθούν πιο γρήγορα με τη βοήθεια της οξυτοκίνης και ότι μια υποτροπή του φόβου μπορεί να προληφθεί.

Η επαφή, το άγγιγμα και η έκφραση της αγάπης μπορούν κατά συνέπεια να μας οχυρώσουν καλύτερα απέναντι στο φόβο και το στρες, καθημερινά αλλά και μακροπρόθεσμα.

Πηγή

Η ορμόνη της αγάπης, οξυτοκίνη: Δημιουργεί και εδραιώνει δεσμούς αγάπης

Tι συμβαίνει στον εγκέφαλο των ανθρώπων όταν νιώθουν αγάπη μεταξύ τους;

Τι συμβαίνει σε αυτούς που δεν μπορούν να αγαπήσουν;

Τα ερωτήματα αυτά όπως και άλλα που αφορούν τις ορμονικές και χημικές ρυθμίσεις που λαμβάνουν χώρα στον εγκέφαλο όταν υπάρχει αγάπη, έρωτας και σεξουαλική έλξη μεταξύ των ανθρώπων, έχουν απασχολήσει τους ερευνητές κατά τις τελευταίες δεκαετίες.

Τα πρώτα ευρήματα μας επιτρέπουν ήδη να κατανοήσουμε καλύτερα ορισμένες πτυχές των ανθρωπίνων σχέσεων.

Η ορμόνη οξυτοκίνη, που βοηθά στο να δημιουργηθούν και να εδραιωθούν δεσμοί αγάπης μεταξύ μητέρας και παιδιού, ενεργεί με ανάλογο τρόπο και μεταξύ των ερωτευμένων.

Για τους λόγους αυτούς μερικοί την αποκάλεσαν ορμόνη της αγάπης.

Η οξυτοκίνη απελευθερώνεται κατά τη διάρκεια του τοκετού και κατά τον οργασμό.

Εκκρίνεται από τον υποθάλαμο στο κεντρικό νευρικό σύστημα και αποθηκεύεται στην υπόφυση. Η ορμόνη αυτή συμβάλλει στη δημιουργία των συσπάσεων της μήτρας, στην έκκριση του γάλακτος και στην αγγειοδιαστολή.

Σύμφωνα με ερευνητές από το πανεπιστήμιο του Εδιμβούργου, η οξυτοκίνη βοηθά στη θεμελίωση μόνιμων δεσμών μεταξύ ερωτευμένων, μετά από τον αρχικό ενθουσιασμό που παρατηρείται σε μια νέα ερωτική σχέση.

Η ορμόνη επηρεάζει  μεγάλο αριθμό νευρικών κυττάρων στον εγκέφαλο. Δημιουργεί δισεκατομμύρια νέα κυκλώματα μεταξύ των νευρικών κυττάρων σε ορισμένες δομές του εγκεφάλου.

Μερικοί άνθρωποι πιθανόν να μην είναι ευαίσθητοι στη δράση της οξυτοκίνης λόγω του ότι μπορεί να έχουν στα νευρικά κύτταρα του εγκεφάλου λιγότερους υποδοχείς για την οξυτοκίνη. Οι άνθρωποι αυτοί πιθανόν να έχουν δυσκολίες στο να διατηρούν μακροχρόνιους επιτυχημένους δεσμούς με άλλα άτομα.

Σε έρευνες που έκαναν επιστήμονες σε ζώα, φάνηκε ότι η οξυτοκίνη είναι πολύ σημαντική στη δημιουργία και εδραίωση της μητρικής συμπεριφοράς. Ιδιαίτερα αναφέρεται το παράδειγμα του αρουραίου των πεδιάδων ο οποίος δημιουργεί μόνο μία ερωτική σχέση που διατηρεί μόνιμα για όλη του τη ζωή.

Ο αρουραίος των πεδιάδων που είναι ένα πολύ κοινωνικό ζώο, έχει μια έντονη σεξουαλική δραστηριότητα κατά τις πρώτες 48 ώρες του ζευγαρώματος του. Η εμπειρία αυτή είναι η πρώτη του σεξουαλική επαφή.

Ο αρουραίος των πεδιάδων διατηρεί την πρώτη του σχέση για όλη του τη ζωή. Ο αρουραίος αυτός σε αντίθεση με τον αρουραίο των ορεινών περιοχών, έχει πολλούς υποδοχείς στα νευρικά κύτταρα του εγκεφάλου για την οξυτοκίνη.

Κατά τις πρώτες ώρες της σεξουαλικής του δραστηριότητας, εκκρίνονται στον εγκέφαλο μεγάλες ποσότητες οξυτοκίνης. Η δράση της οξυτοκίνης στον εγκέφαλο δια μέσου των υποδοχέων της, επιτρέπει τη δημιουργία μόνιμων δεσμών μεταξύ των αρσενικών και θηλυκών ζώων.

Οι επιστήμονες χρησιμοποιώντας μεθόδους που καταστέλλουν τους υποδοχείς της οξυτοκίνης, διέκοψαν το φυσιολογικό αυτό μηχανισμό. Το αποτέλεσμα ήταν ότι οι μόνιμοι δεσμοί μεταξύ των ζώων δεν γίνονταν. Στους αρουραίους των ορεινών περιοχών δεν παρατηρείται η δημιουργία μόνιμων δεσμών λόγω λίγων υποδοχέων στα νευρικά κύτταρα για την οξυτοκίνη.

Υπάρχει επίσης η επιστημονική υπόθεση ότι στον εγκέφαλο ανθρώπων που κάνουν συχνά σεξ μαζί, έστω και εάν δεν υπήρχε αρχικά αγάπη, η παρατεταμένη συνεχής έκκριση οξυτοκίνης που συμβαίνει κατά το σεξ, να οδηγεί τελικά στη θεμελίωση μόνιμων σχέσεων αγάπης.

Δεν έχει γίνει ακόμη κατανοητό γιατί η παρατεταμένη έκθεση στην οξυτοκίνη μπορεί να προκαλεί τόσο σημαντικές και μακροχρόνιες αλλαγές στη συμπεριφορά. Η κατανόηση των μηχανισμών που εμπλέκονται είναι δυνατόν να οδηγήσει σε νέα φάρμακα που θα μπορούν να επηρεάζουν τη ψυχική διάθεση και τη συμπεριφορά.

Όπως κάθε άλλη επιστημονική και ιατρική πρόοδος, έτσι και η πρόοδος στον τομέα αυτό, μπορεί να συνοδεύεται από θετικές ή αρνητικές επιπτώσεις.

Δεν ξέρουμε ακόμη ποιες θα είναι οι προεκτάσεις της χορήγησης φαρμάκων ή μεθόδων που θα μπορούν να επηρεάζουν ή να αλλοιώνουν τις ορμονικές ή χημικές ρυθμίσεις των ανθρωπίνων σχέσεων όπως η αγάπη, ο έρωτας και το σεξ.

Ανεξάρτητα από αυτές τις επιφυλάξεις που θα πρέπει να ληφθούν υπ' όψη, οι έρευνες συνεχίζονται, όχι μόνο για την οξυτοκίνη αλλά και για άλλες ορμόνες ή χημικές ουσίες που ρυθμίζουν τη συμπεριφορά μας σε σχέση με τον έρωτα, το σεξ, την αγάπη.

Εκτός από την οξυτοκίνη, η ντοπαμίνη και η τεστοστερόνη είναι βασικοί παράγοντες που επηρεάζουν τη σεξουαλική ορμή, την ενεργητικότητα, τα αισθήματα ικανοποίησης, ευχαρίστησης και ανταμοιβής.

Πηγή

Ο ήχος ως θρεπτικό συστατικό

Ο ήχος είναι θρεπτικό συστατικό για το νευρικό σύστημα.

Αγαπήστε τα αυτιά σας... είναι πολύ πιο σπουδαία από ό, τι νομίζετε!