Μια διδακτική ιστορία

Μια φορά και έναν καιρό, σε μια μακρινή χώρα, υπήρχε ένα χωριό που το λέγανε Δράση, εκεί κάποιοι άνθρωποι αγοράσανε ένα χωράφι και άρχισαν να κτίζουν ένα οικοδόμημα.

Μία ημέρα καθώς περνούσε ένας περαστικός λέει στους εργάτες:

-Καλημέρα!

-Καλημέρα! Του απαντάει ο εργάτης

-Τι χτίζετε εδώ;

-Ε.. εσείς δεν το μάθατε ακόμη;

-Τι ακριβώς δεν καταλαβαίνω; Απαντάει ο περαστικός όλο περιέργεια

- Κτίζουμε το παλάτι της Βασιλείας της Αγάπης και εργαζόμαστε όλοι μαζί εθελοντικά γι αυτό! Εδώ θα μείνουν όλοι οι άνθρωποι του κόσμου, που ήταν μόνοι τους μέχρι χθες και θέλουν να βιώσουν την ανώτερη φιλία με τους συνανθρώπους τους, την Θεία Αγάπη και την αιώνια ζωή.

- Ααα! Τι υπέροχο όλο αυτό που κάνετε:

-Αν θέλετε μπορείτε να συμμετέχετε και εσείς εθελοντικά όπως όλοι μας σε αυτή την εργασία.

-Ναι θέλω.. όμως τώρα πρέπει να πάω σε μια δουλειά, θα έρθω όμως αργότερα.

-Να πάτε στο καλό κύριε.

-Καλή συνέχεια! απάντησε ο περαστικός και συνέχισε τον δρόμο του

Μετά από καιρό το παλάτι είχε αρχίσει να φαίνεται αρχοντικά από ολόκληρη την χώρα, μιας και ήταν τόσο μεγάλο και επιβλητικό που κανείς δεν μπορούσε να πει ότι δεν γνώριζε πλέον για την ύπαρξη του.

Εκείνη την ημέρα ο περαστικός ξανά πέρασε έξω από το παλάτι και είδε τον εργάτη να βρίσκεται εκεί στρώνοντας ένα μεγάλο κόκκινο χαλί.

-Καλημέρα! είπε φωναχτά ο περαστικός, μιας και από το εσωτερικό του παλατιού ακούγονταν δυνατά όμορφες μελωδίες.

-Καλημέρα σας! Του απαντάει ο εργάτης.

-Τι κάνετε;

-Κάθε μέρα και καλύτερα!

-Πολύ χαίρομαι! Ήθελα να σας πω ότι θα ήθελα πάρα πολύ να συμμετέχω σ αυτό το έργο, αλλά δυστυχώς δεν έχω καθόλου χρόνο.

Ο εργάτης στάθηκε να τον κοιτάζει για μια στιγμή και έπειτα του είπε

-……..εσείς ξέρετε, ο κάθε ένας άνθρωπος επιλέγει ποιες είναι οι προτεραιότητες του.

-Ναι, θα θελα όμως να ξέρετε πως θα μου άρεσε πάρα πολύ να έρθω να μείνω στο παλάτι σας.

-Η αλήθεια είναι ότι αν πραγματικά σας ενδιαφέρει, θα πρέπει να κάνετε κάτι γι αυτό τώρα, γιατί το τραπέζι ήδη στρώθηκε και οι καλεσμένοι καταφτάνουν σε λίγο.

Εκείνη την στιγμή χτύπησε το τηλέφωνο του περαστικού..

-Ναι, ποιος είναι; Α τι κάνεις όλα καλά; Ναι ναι έρχομαι σε λίγο.

Μόλις έκλεισε το τηλέφωνο του, είπε βιαστικά στον εργάτη

-Χάρηκα που σας είδα, αλλά πρέπει να φύγω τώρα θα σας δώ μετά

 Εκείνη την στιγμή ο εργάτης στάθηκε κοιτώντας τον περαστικό να πηγαίνει προς την κατηφόρα. Την ίδια ώρα ακούστηκε το ρολόι του καμπαναριού να χτυπάει τρείς φορές, είχε έρθει η ώρα!

Μέσα σε λίγα λεπτά άνθρωποι από όλη την γη είχαν καταφτάσει στο σημείο, λευκοί, μαύροι, κίτρινοι, άντρες, γυναίκες, παιδιά, ηλικιωμένοι, όλοι είχαν ένα κοινό χαρακτηριστικό Ένα Τεράστιο Χαμόγελο στα χείλη!

Η χαρά τους ήταν απερίγραπτη! Μπήκαν μέσα στο παλάτι και το Αιώνιο Πανηγύρι της Βασιλείας της αγάπης ξεκίνησε!

Ο Εργάτης μπήκε τελευταίος στο παλάτι και έκλεισε πίσω την πόρτα.

Ύστερα από λίγες ημέρες ο περαστικός, καθώς περιπλανιόταν σκεπτικός στους δρόμους της πόλης, είδε από μακριά την σημαία του παλατιού να κυματίζει.

-Ααα μουρμούρισε, θα πάω να βρω αυτούς τους ανθρώπους.

Έτσι πήρε τον δρόμο για το παλάτι.

Φτάνοντας διαπίστωσε ότι η λάμψη του με κάποιο τρόπο ήταν πολύ πιο μεγάλη από την τελευταία φορά που το είχε δει.

Καθώς πλησίαζε την εξώπορτα άκουσε μελωδίες, φωνές, γέλια! Όταν όμως πήγε να ανοίξει την πόρτα, διαπίστωσε ότι ήταν κλειδωμένη και κανείς δεν άκουγε την φωνή του για να του ανοίξει.

Όλοι οι άνθρωποι που ήταν μέσα στο παλάτι, έλαβαν ως ανταμοιβή του κόπου τους ανεκτίμητα δώρα από τον Βασιλιά, απλά και μόνο επειδή όλο αυτό τον καιρό εργάστηκαν μέχρι τέλους για να δημιουργηθεί αυτό το πανέμορφο παλάτι που εξυπηρετούσε αυτόν τον ανώτερο σκοπό.

Ο εργάτης καθώς απολάμβανε την όμορφη ομήγυρη, ψιθύρισε στον εαυτό του:

 «Σ ’ευχαριστώ που μου έδωσες την ευκαιρία να βρίσκομαι αυτή την στιγμή εδώ.. να χαίρομαι και να αγάλλεται η ψυχή μου παρέα μ αυτούς τους υπέροχους ανθρώπους»

Σοφία Ζώιρα
Επικοινωνιολόγος