Ο λόγος για τον οποίο σήμερα υπάρχει κινηματογράφος οφείλεται στην δυνατότητα του ανθρώπινου εγκεφάλου να συγκρατεί στην οπτική μνήμη μία εικόνα για ελάχιστα κλάσματα του δευτερολέπτου με΄τα την εξαφάνιση της.
Όταν λοιπόν ένα σύνολο εικόνων διέρχεται μπροστά από το ανθρώπινο μάτι με μεγάλη ταχύτητα δημιουργείται η ψευδαίσθηση της συνέχειας στην εναλλαγή αυτή των εικόνων, δηλαδή η οπτική αντίληψη της συνεχόμενης κίνησης (το παράδειγμα των πρώτων κινούμενων σχεδίων).
Σ'αυτό βέβαια συμβάλλει και το φαινόμενο phi, που ουσιαστικά αποτελεί μια ψυχολογική "ανωμαλία" του ανθρώπινου εγκεφάλου χάρη στην οποία η αποτύπωση της κίνησης μεταφράζεται από τον άνθρωπο ως μια αυτοτελής συνεχόμενη κίνηση.
Δηλαδή το ανθρώπινο μάτι βλέπει τη συνέχεια μιας κίνησης εκεί που ουσιαστικά δεν υπάρχει, εφόσον μιλάμε για στατικές εικόνες, για σταθερές φωτογραφίες που αλληλοδιαδέχονται η μία την άλλη. Αυτό συμβαίνει γιατί γιατί ο εγκέφαλος προσπαθεί να συσχετίσει την αλληλοδιαδοχή των εικόνων με την πραγματική ζωή ''oπου υπάρχει κίνηση!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου